Rouwgroepen

groenbubbels
Dood hoort bij het leven, zeggen mensen wel.

Maar als het iemand treft die heel dicht bij je stond, kun je enorm van slag raken. Je wereld lijkt in te storten, je concentratie verdwijnt, het leven lijkt ontdaan van elke glans.

Na een tijdje lijkt het of je omgeving geen ruimte meer heeft voor je verdriet.

Het Loket Levensvragen biedt 2 rouwgroepen aan:

- een rouwgroep voor jongeren tot 30 jaar

- een rouwgroep partnerverlies in Nieuw-West

Zie ook: uitvaarten

Voor al het aanbod in Amsterdam op het gebied van rouw: www.rouwzorgamsterdam.nl

Wereldlichtjesdag in Amsterdam

Elke tweede zondag van december wordt Wereldlichtjesdag gehouden. Dan steken we, samen met mensen over de hele wereld, kaarsjes aan ter nagedachtenis van kinderen die zijn overleden. Jong of oud, kort of langer geleden.

Een open plek - rouwgroep studenten

In de rouwgroep 'Een Open Plek' ontmoet je lotgenoten, die aan een half woord genoeg hebben. Je hoort elkaars verhalen, herkent de pijn, het peilloze verdriet, de woede of de eigen angst. Je loopt een tijdje met elkaar mee, steunt elkaar en hebt samen lol (ook dat!).  De rouwgroep start meestal 2 keer per jaar bij voldoende aanmelding en staat open voor elke student, ongeacht achtergrond of overtuiging (leeftijd tot ca 30 jaar).

Aanmelden, informatie en opgeven voor een voorgesprek kan bij Riekje van Osnabrugge (studentenpredikant):of 06-40899732 (voicemail inspreken ajb).

Ervaringen

“Ik had het gevoel dat ik zou verzuipen in mijn verdriet als ik mezelf zou toestaan erover na te denken. In die groep hoefde je niet uit te leggen hoe dat voelde en toch begrepen we elkaar. De doos met tissues werd wel snel leger, maar verdrinken, nee, dat gebeurde niet. Integendeel, zou ik haast zeggen.”

“Het was heerlijk om eens per week een afgesproken tijd te hebben waar ik samen met anderen even aandacht mocht besteden aan mijn verdriet. Ik heb altijd maar de neiging door te hollen, maar dat werkt dus niet.”

“Gek hoor, om in zo’n groep te merken dat allerlei verschijnselen die ik had, ook bij anderen voorkwamen. Daar werden ze een stuk minder eng van. Dat gaf me wel wat rust. Ik heb bijvoorbeeld een tijdje gedacht dat ik dezelfde ziekte had gekregen als mijn vader. Ik kwam zelfs een keer ’s nachts bij de Eerste Hulp terecht. Ik dacht dat ik ook doodging! Blijken twee anderen van de groep ook zoiets te hebben gehad!”

“Toen mijn vader opnieuw een vriendin kreeg, durfde ik tegen niemand in mijn omgeving te zeggen dat ik dat zo erg vond. Ze was wel lief, maar…Nou ja, de anderen uit de groep snapten dat natuurlijk wel.”

“Ik ben niet zo’n prater. Ik vond het heel fijn dat ik gewoon ook muziek kon laten horen, die ik had uitgezocht voor bij de begrafenis. Ze luisterden allemaal heel stil. Ik kreeg het idee dat ze me daardoor ook begrepen.”

Wat heeft de groep je opgeleverd?
"Een stukje verwerking door te mijn verhaal te vertellen.
Bevestiging van gevoelens die ik had waarvan ik me afvroeg of dat 'normaal' was in een rouwproces. Mensen die oprecht belangstellend zijn en luisteren naar je verhaal.
Het echte begrip van mensen, doordat je allemaal een dierbare verloren bent. Je slaat tien stappen over, omdat je allemaal weet hoe het voelt. Verder vond ik het erg verhelderend om te zien waar ik stond ten opzichte van anderen. Het is goed om te zien en horen wat er speelt bij iemand die bijvoorbeeld een jaar verder is dan jij. Het geeft je moed voor wat er komen gaat en de bevestiging dat het dus hoe dan ook beter gaat worden, ook al dacht ik dat op dat moment niet. Andersom is het voor die persoon goed om te zien dat hij al een stap verder is."